چهل و دو سال داشتم و احساس پیری می کردم. نمی دانم چرا همیشه احساس پیری می کردم.
پل جوان بود. پل همیشه جوان و زیبا خواهد ماند.
من پییر هستم. زمخت، پرکار.
در ده سالگی هم ، چهره ام مانند امروز بود فرسوده بود. مدل موهایم همین طور ، همین عینک ها، همین ژست ها، همین دیوانگی های نه چندان جدی در ده سالگی هم بشقابم را برای پنیر عوض می کردم، فکر میکنم...
برچسب:
نویسنده: نگار افشاری